ერთი ჩემი ნაცნობი გოგონას – ანას ისტორია უნდა გიამბოთ. შეიძლება, თვითონ ან მისმა მშობლებმა რომ წაიკითხონ ეს წერილი, ჩემზე გაბრაზდნენ კიდეც, მაგრამ, ამ ნაბიჯს იმიტომ ვდგამ, ჯერ ერთი, ანას ბედი მაღელვებს, მეორეც, იქნებ, დედამისი მაინც მოეგოს გონს, მიხედოს შვილს და თავი დაანებოს სულელურ პრინციპებს.
არანაირი პრინციპი, არანაირი ტრადიციების დაცვა ან აკვიატებული – „ხალხი რას იტყვის“, არ ღირს შვილის სამუდამო უბედურებისთვის გასაწირავად და ამაზე ყველა მშობელი უნდა დაფიქრდეს.
ანა 17 წლის გოგოა. საავადმყოფოში გავიცანი. ერთ-ერთი რაიონიდან იყო. უმძიმეს მდგომარეობაში მოიყვანეს – ქმარმა ისე სცემა, რომ მუცელი მოეშალა. ხუთი თვის ფეხმძიმეს, გარდა იმისა, რომ ნაყოფი დაეღუპა, ცემისგან მთელი შიგნეულობა დაზიანებული ჰქონდა.
ერთი თვე იწვა რეანიმაციაში, ერთი თვე კი – ჩვეულებრივ პალატაში და მთელი ამ ხნის განმავლობაში მის სანახავად არც დედ-მამა მოსულა და არც სხვა ვინმე ოჯახიდან. ქმარსა და მის ნათესავებზე აღარაფერს ვამბობ.
ვიღაც შუახნის ქალმა მოიყვანა, მგონი, მეზობელმა, ის უთენებდა ღამეებსაც და ის იხდიდა ყველა ხარჯს. მოგვიანებით გავიგე, რომ თურმე, მეორედ იწვა საავადმყოფოში იმავე მიზეზით, ოღონდ, პირველ ჯერზე უფრო იოლად გადარჩა, მეორედ კი ისეთი მძიმე დაზიანებები ჰქონდა, ძლივს გადაარჩინეს, ექიმებმა კი საშინელი რამ უთხრეს, შვილი აღარ გეყოლებაო.
სრული რეაბილიტაციისთვის რამდენიმე თვე კარგი მოვლა, სპეციალური კვება და ვარჯიშები სჭირდებოდა.
იმ მეზობელმა ქალმა, ვინც ანა საავადმყოფოში მოიყვანა, ეს ყველაფერი გოგონას მშობლებს შეატყობინა და შეუთვალა, შეიძლება, თქვენი შვილი ვერ გადარჩეს, თქვენ გკითხულობთ და ერთხელ მაინც ინახულეთო.
იმათ კი შემოუთვალეს, ჩვენ უკითხავად რომ გაეკიდა უცნობ კაცს, თავზე გადაგვახტა და მთელ სოფელში თავი მოგვჭრა, ახლა თვითონ მიხედოს თავის თავსო. პასუხი რომ გაიგო, საწყალი გოგო უარესად გახდა, კინაღამ ხელში ჩააკვდა ექიმს.
იმ მეზობელ ქალს თბილისის გარეუბანში ერთოთახიანი ბინა ჰქონდა გაქირავებული, სანამ ანა მკურნალობდა, მდგმურები გაუშვა და გოგონა საავადმყოფოდან რომ გაწერეს, იმ ბინაში წაიყვანა.
ყველას გაუკვირდა მისი ასეთი საქციელი, მაგრამ მას უთქვამს, ისედაც ვაპირებდი თბილისში, ჩემს ბინაში გადასვლას, შვილი მე არ მყავს და მარტო ყოფნას, მირჩევნია, ამ ანგელოზივით ბავშვთან ერთად ვიცხოვროო.
ამ ამბიდან თითქმის წელიწადი გავიდა. მე ანასთან და მის მეურვესთან ხშირად დავდივარ – ჩვენ დავმეგობრდით. რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს, ანა მშობლებს იქაც არ მოუნახულებიათ, არათუ წაეყვანათ და მიეხედათ.
აი, ქმარი კი ძალიან ცდილობდა, შეერიგებინა, ბოდიშებს უთვლიდა და პატიებას სთხოვდა, რამდენჯერმე მიაკითხა კიდეც (საიდანღაც მისამართი გაიგო), მაგრამ ანამ სახლში არ შეუშვა.
ერთ დღეს კი ვიღაცამ ამბავი მიუტანა, შენს ქმარს უთქვამს, შევირიგებ, მასთან გადავალ და მეც თბილისში ვიცხოვრებ, იმ ქალს კი რამეს მოვუხერხებ, ბოლოს და ბოლოს, ვაიძულებ, ისევ სოფელში დაბრუნდესო.
ხომ წარმოგიდგენიათ, რა დაემართებოდათ ანუკას და მის დედობილს ამ ამბის გაგების შემდეგ. საწყლები, ჭკუაზე არ არიან. ანუკას დედას კი უთქვამს, თავისი არჩეული ქმარი ეგ არის და ახლა როგორც უნდა, ისე მოიქცეს, მე მკითხა, რომ გაიპარაო?
არადა, იმ ნაძირალამ ანა მართლაც მოიტაცა, ბავშვი სკოლას ამთავრებდა იმ წელიწადს და სულაც არ აპირებდა გათხოვებას. მით უმეტეს, უცნობ ბიჭზე, თანაც თავისზე ათი წლით უფროსზე, მაგრამ მშობლებმა არ დაუჯერეს და სამუდამოდ უარი თქვეს შვილზე.
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
ცირა, 42 წლის.
წყარო: “თბილისელები”
