მე ახლა უკვე 35 წელს გადავაბიჯე. მყავს ცოლი და სამი შვილი. ერთი შეხედვით, ნორმალურად ვცხოვრობ; მაქვს კარგი სამსახური, მყავს კარგი ოჯახი, მაგრამ ბედნიერებისთვის მხოლოდ ეს არ ყოფილა საკმარისი.
მოდი, ყველაფერს თავიდან დავიწყებ: მამიდაჩემი ერთ პატარა ქალაქშია გათხოვილი და ზაფხულობით ხშირად ჩავდიოდი ხოლმე მასთან.
იქ გავიცანი ანა. შემიყვარდა და თანაც როგორ… სიყვარული ვის გაუკვირდება, მაგრამ ჩვენ სხვანაირად გვიყვარდა ერთმანეთი – ზუსტად ისე, როგორც წიგნებშია.
დაიჯერებთ, რომ მთელი ექვსი წლის განმავლობაში, რაც შეყვარებულები ვიყავით, ერთხელაც არ გვიჩხუბია, ისე უთქმელად გვესმოდა ერთმანეთის. ჩემი ცხოვრების საუკეთესო წლები მასთან გავატარე.
იცით, ათ წელზე მეტია, არც კი მინახავს, თუმცა მისი ცხოვრების ყოველი დეტალი ზეპირად ვიცი. ყველა ცოლ-ქმრად გვთვლიდა, ასეთი წყვილი ქალაქში არ დადისო, – ამბობდნენ. ანა სხვანაირი იყო, არავის არ ჰგავდა:
ფერიასავით ნაზი, სიფრიფანა, დიდი, ძალიან ლამაზი ზღვისფერი თვალებით. ისე უზომოდ მენატრება მისი თვალები, ასე საათობით რომ ვუყურებდი. ზოგჯერ, სამსახურში გვიანობამდე რომ ვრჩები, ვიხსენებ მის თვალებს და ვმშვიდდები.
მე ყველაზე სულელი ადამიანი ვარ დედამიწაზე. ხანდახან ჩემი ცოლი ბოროტ ალქაჯად წარმომიდგება ხოლმე. ანას რომ არ ვიცნობდე, ყველა ქალი სოფოსნაირი მეგონებოდა.
ანას შერთვას ვაპირებდი, მშობლებიც თანახმა იყვნენ. სწავლის დამთავრებას ველოდებოდი, რომ ჩვენი სიყვარული ქორწინებით დაგვეგვირგვინებინა, მაგრამ ერთ საღამოს გამოჩნდა სოფო – სახლში მესტუმრა.
ვიცოდი, რომ ბავშვობიდან ვუყვარდი. თავს არ ვიმართლებ, მაგრამ ახლაც აზრზე არ ვარ, როგორ აღმოვჩნდით იმ ღამეს ერთად. მერე კი სოფომ მთელი ქალაქი შემიყარა, ვითომ ძალა დავატანე და კიდევ ათასი სისულელე მომიგონა.
იძულებული გავხდი, ცოლად შემერთო. რაღაცნაირად, ბედს შევეგუე. მეგონა სოფოს მალე გავშორდებოდი, მაგრამ, მერე ბავშვი გვეყოლა, რომელსაც ანა დავარქვი. მერე კიდევ გაგვიჩნდა შვილი, ამ ორი წლის წინაც ბიჭი შეგვეძინა და ასე შევრჩით ერთმანეთს მე და სოფო.
ჩემი ოჯახური ცხოვრების შესახებ არაფერს გეტყვით, მხოლოდ თქვენ თვითონ წარმოიდგინეთ თავი ერთ ჭერქვეშ იმ ადამიანთან, რომელთანაც არაფერი გაკავშირებს (საერთო ინტერესებს ვგულისხმობ). ვცდილობ, სახლში რაც შეიძლება ნაკლები დრო გავატარო.
ახლა ანაზე გეტყვით: მას მერე, რაც ასე მივატოვე, სამჯერ მოიტაცეს, მაგრამ სამივეჯერ გამოიქცა – არ გათხოვდა და დღესაც მარტოა. ერთი წელია, რაც ბავშვი იშვილა – ალბათ, სამუდამოდ აიღო ხელი გათხოვებაზე.
მე ვხვდები ჩემს დანაშაულს შენ წინაშე, ანა! იცოდე, რომ ეს ათი წელი ჩემთვის ტანჯვა იყო. გემუდარები, მომეცი უფლება, დაგელაპარაკო, ყველაფერი აგიხსნა და გითხრა, რომ ისევ მიყვარხარ. დაიჯერებ, რომ ათი წელია, ყოველღამე შენ გხედავ სიზმრად?!
არ დამიჯერებ, იმიტომ, რომ აღარაფერი დამეჯერება. ხანდახან ვფიქრობ, რატომ დავისაჯეთ ასე, რა დავაშავეთ! ჩვენ ხომ ერთხელ მოვედით ამქვეყნად და ასე უერთმანეთოდ რატომ დაგვტოვა ღმერთმა!
შენი თვალები მომენატრა. ყოველ ღამით იმის იმედით ვიძინებ, რომ ხვალ აუცილებლად გნახავ – მოხვალ შენი თეთრი კაბით, უზომოდ სევდიანი და სველი თვალებით და პასუხს მომთხოვ, მე კი ვერაფერს გეუბნები…
მენატრები და ამ წერილით შეუძლებელს გთხოვ – თუ შეგწევს ძალა, მაპატიე…
წინასწარ გიხდით მადლობას. იქნებ, ამ წერილმა ცოტათი მაინც შემიმსუბუქოს დარდი და ტკივილი.
პატივისცემით – სანდრო, 35 წლის.
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
