მე და ჩემს დედამთილს ძალიან კარგი ურთიერთობა გვაქვს, შეხვედრის პირველი დღიდან ჩვენ ძალიან კარგად ვუგებთ ერთმანეთს. ის მარტოხელა დედა იყო მთელი ცხოვრება მუშაობდა და მისთვის უცხო არ იყო მარტო ყოფნა ამიტომ დანაზოგით მე და ჩემს მეუღლეს ბინა გვიყიდა და ცალკე გაგვიშვა საცხოვრებლად.
ჩვენ ერთამენთს ხშირად ვსტუმრობდით, ჩვენი შვილი ხშირად მიჰყავდა ხოლმე სასეირნოდ როცა ისევენებდა. შემდეგ დედამთილმა დაიწყო ჩვენი თავიდან აცილება. თვითონ არ მოდიოდა არც გვირეკავდა, ჩემს მეუღლეს ვკითხე – იქნებ რამეზეა განაწყენებული?
არა, ამბობს ის, დღეს დარეკა და თქვა, რომ სამი თვით ტოვებს ქალაქს და მიდის მეგობართან ქალაქ გარეთ.
მხრები ავიჩეჩე ვიფიქრე, რომ ეს ძალიან ჰგავდა ეკას საქციელს – გავნთავისუფლდით და დავისვენეთ. მაგრამ რატომ არის ეს მოგზაურობა ასეთი ხანგრძლივო?
მან სკაიპით რამდენჯერმე დაგვირეკა. ვიდეო თვალის ჩართვა გვთხოვა – რათა ენახა შვილიშვილი, მაგრამ ის თავად არ რთავდა ვიდეო თვალს. მე არაფერი მესმოდა ამიტომ გადავწყვიტე პირდაპირ მეკითხა.
ასე რომ, ერთ დღეს ტატიანა პავლოვნას დავურეკე და მან მითხრა, რომ ის გულის პრობლემების გამო საავადმყოფოში მოხვდა. მე ვუთხარი, რომ მასთან ჩამიდოდით მაგრამ დედამთილმა კატეგორიული უარი განაცხადა. “როცა გამოვალ დაგირეკავ, შემდეგ სახლში მოდოთ და გნახავ”. მან ასე გადაწყვიტა.
მართლაც, ორი დღის შემდეგ მან თავის სახლში დაგვიპატიჟა და გაგვაფრთხილა რომ რაღაცის თქმა სურდა. კარი უცნობმა გააღო უკან კი გაბრწყინებული ეკა იდგა და … ბავშვი ხელში ეჭირა!
– მე და დავითმა მოვაწერეთ ხელი. და ანა დაიბადა. მე არ გითხარით, რადგან მეშინოდა, რომ მოულოდნელად დამგმობდით ამის გამო, მე ხომ 47 წლის ვარ.
ძალიან ბედნიერი ვარ ჩემი მეორე დედის გამო! მე მჯერა, რომ ის, ისევე როგორც ყველა, იმსახურებს ბედნიერებას აბსოლუტურად ნებისმიერ ასაკში! ახლა მას ანას აღზრდაში ვეხმარები, ის მის მეუღლესთან ერთად სრულყოფილ ჰარმონიაში ცხოვრობს აი ასეთი ოქროს დედამთილი მყავს!
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია, ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
