სამწუხაროდ, ეს ქალბატონი ოჯახის წევრების მხრიდან მორალური ძალადობის ჩვეულებრივი მსხვერპლია და სამწუხაროდ, მთავარ “დამნაშავეებად” ისევ ქმარის ოჯახში დამხვედრი ადამიანები გამოდიან.
ბევრი ამბობს, რომ რძალ-დედამთილიანი აღარ არის აქტუალური, თუმცა ჩვენთვის მოწერილი წერილები თუ მათი გამოქვეყნების შემდეგ გაკეთებული კომენტარები საპირისპიროს ამტკიცებს.
ძალიან მცირე პროცენტია რძლებისა და დედამთილებისა, რომლებიც ერთმანეთით კმაყოფილია, უმეტესობა კი პირს უკან ლანძღავს. რაც ყველაზე მტკივნეულია, არის ფიზიკური ზეწოლის, აგრესიის და ცოლ-ქმრის ცხოვრებაში უხეშად ჩარევის ბევრი ფაქტი…
ეს ქალბატონიც, რომელიც ერთ-ერთ ასეთ წერილს გამოეხმაურა, საკმაოდ მძიმე რეალობაში ცხოვრობს. იმედს ვიტოვებთ, რომ მომავალი მაინც შე დარებით ნათელი და მშვიდი ექნება:
„ყველაფერი, რაც მჭირს, ჩემმა დედამთილმა დამმართა. ჩემი ოჯახში მისვლის დღიდან წუწუნებდა, ვის არ უნდოდა ჩემი შვილი და ვინ შემომივიდა სახლშიო, გამუდმებით მგესლავდა, გული ამომომაჭამა.
არაფერი არ მოსწონდა ჩემი გაკეთებული, მამამთილსაც და მულსაც ჩემ წინააღმდეგ განაწყობდა. ერთხელ მული სახლში მომივარდა და გამომიცხადა, ჩემს ძმას უნდა დაგაშოროო.
7 თვის ფეხმძიმე ვიყავი, ისე მომშალა ემოციურად თუ ფიზიკურად, მთელი დარჩენილი დრო მშობიარობამდე ტირილში გავატარე…
ბავშვი ისე დაიბადა, ნერვიული სისტემა არ ჰქონდა წესრიგში და დღემდე ვმკურნალობთ. მადლობა ღმერთს, ახლა უკეთაა. თუმცა მე მისმა ჯავრმა გადამიყოლა და ავთვისებიანი სიმსივნით დავაადდი…
მკერდი მომკვეთეს და ახლაც ქიმიაზე ვარ… არ ვიცი, რამდენ ხანს ვიცოცხლებ, მაგრამ ის მაინც არ ცხრება… მე მაგალითად ჯანმრთელი ვიყავიო, – გულს მიხეთქავს ასეთი შხამიანი ტექსტებით…
ვიცი, თავიდანვე არ უნდა ავყოლოდი, მაგრამ ბოროტებას ასე პირისპირ არასოდეს შევჯახებივარ.
ჩემი ქმარი კი ისე ჰყავს დედამისს დაჩიავებული, სიტყვას ვერ უბედავს. მასაც, ლოცვების წიგნი უჭირავს ხელში, ვითომ წმინდანია, სინამდვილეში კი…
მე თუ წავედი ამ ქვეყნიდან ნაადრევად, ჩემი პატარა შვილების ცოდვით არ გაახარებს უფალი…”
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
ტანჯული ქალი
