“როცა ჩემი კლასელი გათხოვდა ღარიბ სოფლელ ბიჭზე, ქილიკობდნენ: „მორჩა, დამთავრდა მაგისი ამბავი, უყუროს ახლა სოფლის ტალახს“… პატარაობიდან გვესმოდა მე და ჩემს თანატოლებს, რომ „კარგ ბედში“ უნდა გავთხოვილიყავით, როცა დრო მოვიდოდა.
ამ ერთი შეხედვით უწყინარი, კეთილი სურვილის მიღმა, როგორ შეიძლებოდა დაგვენახა რაიმე ცუდი…. მშობელს ხომ ყველაფერი საუკეთესო უნდა შვილისთვის.
ჩვენს კითხვაზე, თუ რას ნიშნავდა „კარგ ბედში გათხოვება“, პასუხს დიდი სიამოვნებით თანხმდებოდნენ უფროსები და მათი არგუმენტებიც მოსასმენად ნამდვილად არ იყო ცუდი.
შესაბამისად, პატარაობიდანვე მოხდა ისე, რომ გვიყალიბდებოდა აზრი სასურველი საქმროს შესახებ, რომელსაც უნდა ეცხოვრა ქალაქში, უნდა შეძლებოდა ოჯახის რჩენა, მოკლედ, რაღა გავაგრძელო…
ბევრმა თქვენგანმა ისედაც კარგად იცით და გსმენიათ, რომ მეორე ნახევრის შერჩევისას ყველა გზას მატერიალური კეთილდღეობისკენ უნდა წავეყვანეთ, მიუხედავად იმისა, რომ ჭეშმარიტი და ნამდვილი სიყვარულის მოწინააღმდეგე თითქოს არავინ იყო.
რა თქმა უნდა, მსგავსი შეგონება არც იმას გამორიცხავდა, რომ გარეგნულად მოსაწონი და კარგი ხასიათის ადამიანი შეგვერჩია. ახლაც მახსოვს, როცა ჩემი კლასელი გათხოვდა ღარიბ სოფლელ ბიჭზე, როგორ კიცხავდნენ და ქილიკობდნენ მასზე.
„მორჩა, დამთავრდა მაგისი ამბავი, უყუროს ახლა სოფლის ტალახს“, „როცა სიღარიბეს იგრძნობს და ყელში მოუჭერს შვილების შიმშილი, სიყვარული გაღმა დარჩება“, „სანამ შეიყვარებდა, თვალი უნდა გაეხილა“.
ამ ფრაზების მოსმენის შემდეგ, ჩემდა უნებურად სულ ვაკვირდებოდის იმ სახლს, სადაც ეს გოგო ქმართან ერთად ცხოვრობდა. დაძაბული მივადევნები თვალს, რაღაც ცუდის მოლოდინი მქონდა, რაღაც ისეთს ვეძებდი, რომ იმ ხალხის ნათქვამი დამეჯერებინა.
დამეჯერებინა, რომ სიღარიბე ტრაგედია იყო, თუმცა არა სირცხვილი. ინტერესმა იმდენად გამიტაცა, რომ ერთ დღესაც მათი სახლის ეზოში შევედი და ნანას ვთხოვე წყალი დაელევინებინა ჩემთვის. ვუყურებდი მის სახეს და მიკვირდა, რომ უბედურს არ ჰგავდა.
უცებ გიორგი შემოვიდა ოთახში… დაკოჟრილ ხელებში მიწიანი იები ჩაეკონა… დარწმუნებული იყო, ცოლს გაახარებდა, სხვანაირად იმ ეკალბარდიდან მიწიანად ყვავილებს რა ამოატანინებდა…
ნანამ მორიდებულად გაიღიმა. გამომაცილა და მითხრა: – სულ ასეა, როცა ეზოში გაზაფხულზე ამოსულ პირველ ყვავილს ამჩნევს, მიწიანად მოაქვს, ქოთანში რგავს და ვუვლით ორივე, სანამ იცოცხლებსო.
გადაფურცლეთ შემდეგ გვერდზე ამ ამბის შემდეგ დიდი ხანი გავიდა. მეც შევქმენი ოჯახი, ოღონდ ისეთი საქილიკო არა, როგორც ნანამ. ნათესავებს და მეზობლებს მოსწონდათ ჩემი არჩევანი. ვერავის ვერაფერს დავაბრალებ, მე ჩემი ნებით დავქორწინდი.
სახლიც მაქვს, ხელფასიანი ქმარიც მყავს, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ბავშვობის დროინდელი შთაგონების ნაწილობრივი მსხვერპლი ვარ, რადგან „კარგ ბედში გავთხოვდი“, ვზივარ სახლში, არანაირი რომანტიკა, სითბო არ აქვს ჩვენს ურთიერთობებს და შიშით შევჩერებივარ ყოველდღე კაცს, რომ არ იეჭვიანოს.
რა საჭიროა იმუშაოს ცოლმა, თუ ქმარს მისი რჩენა შეუძლია, თავის დროზე „კარგ ბედში გათხოვების“ მარჩიელები ამასაც ქადაგებდნენ… და როცა ახლა ამ ამბავს ვწერ, მახსენდება ის მიწიანი იები, ნანა და გიორგი…
დარწმუნებული ვარ, ისინი ისე უვლიან ერთმანეთს დღესაც, როგორც ეკალბარდებიდან დახსნილ მიწიან იებს…
ალბათ, მათი დამსახურებაა, რომ ჩემს შვილს არასოდეს ვურჩიო „კარგ ბედში გათხოვება“, არამედ ვურჩიო, იპოვოს ადამიანი, რომელიც გააბედნიერებს, თუნდაც სოფლის ხის ქოხში და ვუთხრა, რომ ის სიმდიდრე, რასაც ჩვენ ჩვეულებრივი მოვკვდავები ასე შევნატრით, სინამდვილეში, მხოლოდ ბედნიერებას მოაქვს…
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
ვერონიკა, 36 წლის
