უცნობი, 68 წლის: “ჩემი შვილი უკვე 40 წლისაა, მაგრამ ისევ გასათხოვარია. ვინაიდან მას ვერც მაჭანკლობით ვუშველე და არც შელოცვებმა გაჭრა, ახლა თქვენ გთხოვთ დახმარებას.
ალბათ ბევრი იტყვის, – ეს გამოჩერჩეტებული მოხუცი ვინღააო? მაგრამ ასე მგონია, მხოლოდ ახალგაზრდული ტვინი თუ დაეხმარება ჩემს გოგოს, რათა ბედს ეწიოს.
არ გეგონოთ, რომ უხასიათო და უშნოა. პირიქით, ბიჭებს მასზე თვალი რჩებოდათ, მაგრამ კომპლექსებითაა სავსე (ასე გავზარდე, რადგან მეგონა, ასე იყო საჭირო) და კაცთან დალაპარაკებასაც კი გაურბოდა ხოლმე.
მინდა, ერთი ამბავი გავიხსენო: ჩვენთან მისი ხელის სათხოვნელად ბიჭი სამეგრელოდან ჩამოვიდა. ცნობისათვის, ჩვენ თბილისში ვცხოვრობთ. მაშინ ლელა 32 წლის იყო. მართალია, ბიჭს არ იცნობდა, მაგრამ იმ კაცს ჰყავდა ნანახი და როგორც ამბობდა, – ჩემი გოგო ძალიანაც მოსწონდა.
ჰოდა, როგორც კი ეს ამბავი გაიგო, ლელამ ყვირილი ამიტეხა: ხომ არ გაგიჟდი, ვინ ჩემი საქმრო? აქ არავინ მოვიდეს, თორემ ფანჯრიდან გადავხტებიო! ვიფიქრე, ახლა ჭირვეულობს, თორემ საქმე საქმეზე რომ მიდგება, უცხო ადამიანების მოერიდება და გაჩერდება-მეთქი.
ჰოდა, ამ იმედით მივიღე სტუმრები, მან კი, როგორც კი “საქმრო” დაინახა, ფანჯრის რაფაზე შეხტა და იყვირა: აქედან ყველანი გაეთრიეთ, თუ არ გინდათ, რომ ჩემი სიკვდილის ცოდვა თქვენს კისერზე იყოსო. მართალია, კომპლექსიანი და მორიდებულია, მაგრამ თუ გაგიჟდა, მტრისას…
ალბათ მკითხავთ, იმ ბიჭმა და მისმა ამალამ რა ქნაო? რა ქნეს და თქვეს: ეს გოგო გიჟი ყოფილაო და ისე გაიქცნენ, საჩუქრების უკან წაღებაც არ გახსენებიათ.
მოკლედ, ასეა თუ ისე, ლელას ბევრი ისეთი შემთხვევა ჰქონდა, როცა შეეძლო, გათხოვილიყო, მაგრამ ამას ყოველთვის გაურბოდა, მე კი ვერ ვხვდები, ასე რისი ეშინია?
მეუბნება: ადამიანი, რომელსაც ცოლად გავყვები, ჯერ მე უნდა შემიყვარდესო, მაგრამ ეს ხომ შეუძლებელია – როგორ უნდა შეუყვარდეს ვინმე, როცა ახლოს მიკარების უფლებასაც არავის აძლევს?
იქნებ, მიშველოთ და მირჩიოთ, როგორ მოვიყვანო შვილი ჭკუაზე და როგორ მოვიშორო თავიდან?..”
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: სტატიაში გამოყენებული ფოტოები პირობითია; ჟურნალი “გზა”
