უკვე ბნელოდა, მე და ჩემი მეგობარი მანქანაში ვისხედით და ვჭამდიღ ჰამბურგერებს და მაკდონალდსის კარტოფილს. შემდეგ ვიღაცამ გაუბედავად დააკაკუნა ფანჯარაზე. გავიხედე ფანჯრიდან და დავინახე, რომ გლეხი იდგა აშკარად სოფლიდან იყო ახალი ჩამოსული, მის უკან კი,ჩანთებთან ერთად დაახლოებით 10 წლის ბავშვი იდგა.
– ბიჭებო, გთხოვთ, დამეხმაროთ მინდა ცოტა ვაჭამო ჩემს შვილს.
როგორც ყოველთვის ხდება, ჩემში უნდობლობა გაჩნდა. ვიფიქრე წავა და იყიდის სასმელს თავისთვის, და მე მას ვკითხე:
– მაშ, რატომ არ დადიხართ სამსახურში, როგორც ყველა ნორმალური ადამიანი, თქვენი შვილის გამოსაკვებად და ოჯახისთვის კარგი ცხოვრების უზრუნველსაყოფად? სირცხვილი არ არის ბავშვთან ერთად მათხოვრობა?
– ბოდიში..
მან მოწყენილი თვალები დახარა და ნელა მივიდა შვილთან, ხელი ჩაკიდა და ჩანთებით წავიდნენ.
– გული ძალიან მეტკინა და მანქანიდან გადავედი.
– ჰეი, რა დაგემართა? რას აკეთებ აქ დილის 3 საათზე?
– სახლში ვერ წავალთ. სოფლიდან საავადმყოფოში ჩამოვედით მეუღლის სანახავად. ახლა ეს ფასებია! მთელი დანაზოგი მედიკამენტებზე და პროცედურებზე დავხარჯე. ახლა ჩვენ ვალები გვაქვს და არც ვიცი როგორ უნდა დავაბრუნო ისინი.
მე ჩემი თავისთვის არფერს ვითხოვ, ბიჭებო, თუნდაც პატარას ვაჭამოთ! მას 24 საათის განმავლობაში არაფერი უჭამია. რომ იცოდე როგორ მრცხვენია..
როგორც კი ეს გავიგეთ, მე და ჩემი მეგობარი ერთდროულად გადმოვედით მანქანიდან და საჭმლის შესაკვეთად წავედით. – მოიცადე, არ წახვიდე!
შევიძინეთ ბევრი საკვები და მივუტანეთ მათ. კაცი თავიდან მორცხვად იყო, მაგრამ შემდეგ ის და ბიჭი საჭმელს მიაშტერდნენ – მაშინვე შევამჩნიეთ, რომ ისინი მართლაც მშივრები იყვნენ. ჩვენ ვკითხეთ თუ როგორ დაბრუნდებოდნენ ისინი სახლში.
მამაკაცმა თქვა, რომ ორ საათში ელექტრო მატარებელი გადიოდა მათ სოფელში, რომელზეც ჩუმად აიპარებოდნენ, რადგან ბილეთის ფული არ ჰქონდა5.
ჯიბიდან ფული ამოვიღე.
– ეს საკმარისია ბილეთისთვის?
– რას ამბობთ, ამის ნახევარიც ბევრი იქნება!
– კარგით, აიღეთ იქმებ გზაშიც წაიხემსოთ.
– ძალინ დიდი მადლობა! ყველაფერს დავუბრუნებ! კარგი ხალხი ხართ მე ჩავიწერ თქვენს ტელეფონის ნომერს, ორიოდე დღეში აქ ისევ ჩამოვალ და ყველაფერს დაგიბრუნებთ!
– არა რას ამბობთ, მშვიდად იმგზავრეთ ყველაფერი საუკეთესო!
– ბექა, მადლობა გადაუხადე ამ ბიძიებს- უთრა მოხუცმა ბავშვას.
– მადლობა გადაუხადა ბიჭმა, მაგრამ მამის დარიგების გარეშეც კი ყველაფერი ჩანდა მის თვალებში.
სიცოცხლის ბოლომდე მემახსოვრება ის ემოციები, რომლებმაც ჩემში გაიღვიძეს, როდესაც ამ ორს შევხვდი. ისინი ჩანთებით სასწრაფოდ მიდიოდნენ სადგურისკენ და დროდადრო უკან იყურებოდნენ..
გთხოვთ მოიწონეთ, გააზიარეთ და დააკომენტარეთ სტატია..
