ნათქვამია, სხვისი შვილები სწრაფად იზრდებიანო. აი მშობლისთვის კი მუდამ ბავშვებად რჩებიან – უსასრულოდ სძინავთ დედ-მამის გვერდით ან დედ-მამა თავს უფლებას აძლევს, მათი თანასწრებით სამოსი გამოიცვალოს.
აშკარაა, რომ თანდათან მშობელმა უნდა გააკონტროლოს, რისი გაკეთება შეიძლება შვილის თანდასწრებით და რისი – არა. ეს თითქოს ისედაც ყველამ იცის, მაგრამ შეიძლება უბრალოდ, დრო გამოგეპაროთ.
მაგალითად, ბიჭს დედასთან ერთად ერთ საწოლში სძინავს. შეიძლება იფიქროთ, რომ თავად მშობლის გადასაწყვეტია, სად და როგორ დააძინებს თავის შვილებს, მაგრამ ამ მომენტმა შეიძლება ცუდად იმოქმედოს ბავშვზე. ბიჭმა შეიძლება დედასთან მოახდინოს
იდენტიფიკაცია, საკუთარი თავი ქალად და არა მამაკაცად აღიქვას. ამიტომ, უმჯობესია, ბავშვს მშობლებთან ერთად მხოლოდ ოთხ წლამდე ეძინოს. ნელ-ნელა შეაჩვიეთ ცალკე დაძინებას. სინამდვილეში ბავშვს უნდა ჰქონდეს პირადი ტერიტორია, ძილისთვისაც კი.
საერთოდ, უმჯობესია, რომ ბავშვს ცალკე ოთახი ან კუთხე ჰქონდეს. ბავშვს უთხარით, რომ ახლა ოჯახში მთავარი ისაა და თავის ჭკუაზეა შეუძლია ყველაფერი მოაწყოს, თავად უნდა იზრუნოს სისუფთავესა და აკურატულობაზე. თუ პროტესტი გამოთქვა, ნელ-ნელა მიაჩვიეთ დამოუკიდებლობას. არ გააპროტესტოთ ბავშვის საქციელი. დაძინების წინ ცოტა ხნით ჩამოუჯექით საწოლზე, დაელოდეთ, სანამ დაიძინებს და შემდეგ დატოვეთ მისი საძინებელი, საწოლი.
- ბავშვის წინაშე ტანსაცმლის გამოცვლა ასევე
არ არის გამართლებული. ბიჭი არ უნდა ხედავდეს დედას, არც გოგონა უნდა ხედავდეს მამას ტრუსებში. სამწუხაროდ, მშობლისთვის როგორი მოსახერხებელიც არ უნდა იყოს სახლში ასე ყოფნა, ბავშვისთის ეს გარესამყაროს აღქმის დარღვევას იწვევს. ეს ეხება მის სექსუალურ ჩამოყალიბებას, სიმპათიებს, ლტოლვას საწინააღმდეგო სქესის მიმართ.
როგორ უცნაურადაც არ უნდა მოგეჩვენოთ, თანამედროვე მშობლები მეტად თამამად იქცევიან შვილების თანდასწრებით. ეს კი ნეგატიურად აისახება მომავალი თაობის განვითარებაზე.
