ეს წერილი ჩვენმა ერთ-ერთმა მკითხველმა ანონიმურად გამოგვიგზავნა. მის მძიმე და ძალიან ემოციურ წერილს უცვლელად გთავაზობთ:
“უშვილობის გამო დამენგრა პირველი ოჯახი დავიწყე დამოუკუდებლად ცხოვრება ვიყიდე ჩემი ნაშრომი ფულით ბინები და უკვე ვიფიქრე დედა გამხდარვიყავი. ვიშ ვილე გოგონა ვიფიქრე ძიძას ავიყვან მეთქი მაგრამ დას ქონდა ეკონომიურად ცუდი პირობები და ვთხოვე დამხმარებოდა მატერიალურად მე დავეხმარებოდი დისშვილებს ვაცმევდი ფულს ვაძლებდი ყველაფერს ვყიდულობდი ბედნიერები იყვნენ.
ბავშვი კვირაში 3 დღე ჩემთან იყო 4 დღე იმათთან და ასე გაგრძელდა ერთი წელი. ბოლოს ბავშვი რომ მომჯობინდა გადავწყვიტე წამოყვანა და ატყდა აურზაური ბავშვი არ გამომაყოლეს კანონით მე მყავდა აყვანილი და არავის ქონდა უფლება ამ დროს ბავშვს ვტაცე ხელი და წამოვიყვანე იზრდებოდა 1წლის მერე ჩემთან შევიყვანე კერძო ბაღში მერე კერძო სკოლაში და უზრუნველყოფილი ვიყავი ერთ მშვენიერ დღეს მომადგა სახლში და და სიძე ბოდიშის მოსახდელად ვაპატიე და მივიღე.
რამოდენიმე ხნის მერე მთხოვეს ჩვენთან 200 მეტროში სახლკარი იყიდებოდა 2 სართულიანი სახლი ყველანაირად გაწყობილი დავთანხმდი და ვიყიდე ბოლოს რჩევა მომცეს რომ გადმოვსულვიყავი ამ სახლში ბავშვიანად ბავშვი ჩსმთან იზრდებოდა . ამაშიც მივიღე გადაწყვეტილება და შევედი ამ სახლში მაგრამ აქდან იწყება ჩემი უბედურება ბავშვი უკვე 10 წლის არის გადავიყვანე სხვა სკოლაში წარმატებული იყო სკოლებში დამყავდა წრეებში ყ ელაფერს ვაკეთებდი.
თურმე ეს ყველაფერი შურდათ ჩემს დას და სიძეს ბავშვი თავის დეიდაშვილებთან გადადიოდა როცა დრო ქონდა ბავშვს ჩემდა ჩუმად დაუწყეს ფსიქოლოგიური მართვა წლების განმავლობაში ეუბნებოდნენ შენ დედაშენს არ გაუზრდიხარ ჩვენ გაგზარდეთ რად გინდა ჩუმად ჩვენ დაგვიძახე დედა და მამა ესენი შენი დები არიან იმან იმუშაოს ქონებას დაგიგროვებს ჩვენ გიყვარდეთო .
თურმე ჩემთან ბავშვი არ ყვებოდა არაფერს ისე არიგებდნენ თუ იტყვი აქ არ მოგიშვებო ბავშვი ჩემთან მშვენივრად იყო არაფერს ვამჩნევდი ბოლოს ისიც უთხრეს რომ ნაშვილები ხარო ამ გარდატეხის ასაკში ჩემდა ჩუმად ერთ მშვენიერ დღეს ბავშვი გაიპარა სახლიდან
ეს იყო ჩემთვის შემზარავი.
სიცოცხლე არ მინდოდა მინდიდ ა აღარ ვყოფილვიყა ი ამ ქვეყნად მაგრამ ბავშვი არ მომყვებოდა არ უნდოდა ჩემთან ღამე წამივარდებოდი შფოთვები მქონდა და ბავშვი მელანდებოდა .ბავშვი ახლოს არ მიშვებდა მეუბნებოდა მე იმათთან მინდა შენთან არაო გავიდა წლები ვერაფერი ვერ შევძელი ნერვიულობის მეტი დღესაც იმათთან არის ბოლოს 27 წლის გაათხოვეს.
საინტერესო ის არის საიდან მოვიპოვე რომ ჩემი საკუთარი და მღალატობდა ამოვიღე ბავშვის სატელეფონო ზარები იმ დილით ბავშვი სახლიდან რომ გავიდა დილა უთენია იყო მარტო ჩემი დის და დისშვილების საუბრები ასე დამინგრია დამ ტანჯვით აწყობილი ცხოვრება იმისმაგივრად რომ დამხმარებოდა ისიც ქირაზე იყო დამხმარედ პირიქით ყველაფერი დამინგრია.
ძალუან ბევრი ვიტანჯე და ვიტირე შვილის მონატრებით ბოლოს მივხდი რომ.. უაზრობა იყო და მიმეხედა ჩემი ცხოვრებისთვის და ასეც ვაპირებ მაქვს შემოსავალი ვცხოვრობ მარტო და ბოლოს ჩემს ქონებას ვუანდერძებ იმას ვინც სიბერეში მომივლის.
მე მართალი ვარ ღმერთთან და ბედნიერი ქალი იმიტომ რომ დედის ურნაში გადაგდებული შვილი ვიშვილე ცხოვრება მივუძღვენი და სიკეთე ასე დამიბრუნა.
ყოველი დღე ჩემთვის ძვირფასია იმიტომ რომ ცხოვრება უნდა გავაგრძელო. ეშინოდეს იმათ ვინც ასეთი ბოროტობა ჩაიდინა. უფალი აუცილებლად მიხედავს.
