ქმარს წლების წინ დავშორდი და მას მერე, არცერთ კაცს არ გავკარებივარ. ბევრი ცდილობდა ჩემს „შებმას“. ეგონათ, რადგან განათხოვარი ვიყავი, ადვილად დამითანხმებდნენ და როგორც სათამაშოს, ისე მომექცეოდნენ.
არ მოგატყუებთ, მინდოდა, მამაკაცის ალერსი, მაგრამ ჩემი თავმოყვარეობა, ყოველთვის ვნებაზე მაღლა იდგა. თან, ვფიქრობდი:
ძმისშვილები მეზრდება და ისე არ ვიცხოვრებ, მათ შერცხვეთ ან უკან მოვიხედო და რამე ვინანო-მეთქი. მოკლედ, ჩემი ერთფეროვანი ცხოვრება მქონდა – სახლი და სამსახური.
მეგობრებთანაც იშვიათად მივდიოდი. ძმისშვილებზე ვიყავი გადაყოლილი. ჩემი ძმა უცხოეთში წავიდა, ფული გამოაგზავნა და ერთოთახიანი ბინა იყიდა.
მთხოვა: ხომ იცი, ჩემს ცოლს არ სცალია, ბავშვებიც ჯერ ვერ შეძლებენ, დედ-მამას რა მოვთხოვო და დამეხმარე მის გარემონტებაში, მუშები მონახე და ყურადღება მიაქციე, გაარემონტე და მერე, თუ მარტო გინდა ყოფნა, სანამ რომელიმე ბავშვი ცოლს მოიყვანს, შენ იცხოვრეო.
ზაფხულში ჩემი რძალი, დედ-მამა და ბავშვები სოფელში გავუშვი დასასვენებლად და მე თბილისში ამოვიხრუკე. მუშები თანამშრომელმა მირჩია, ელიავაზე დავყვებოდი, თავზე ვედექი და ერთი სიტყვით, მთელი დღე მათთან ვიყავი, რომ რამე არ „გაეხალტურებინათ“.
ბიძა და ძმისშვილი მუშაობდნენ. ბიძა ასაკით ჩემი ტოლი იყო, ძმისშვილი კი – 26 წლის. თან, მუშაობენენ და თან ათას რამეზე მესაუბრებოდნენ.
მოკლედ, აღმოჩნდა, რომ ეს ბიჭი ბიძის გაზრდილი იყო, გვერდით ამოიყენა, ხელობა ასწავლა და ახლა ერთად დადიან სამუშაოდ. კარგი ბიჭი ჩანდა, მაგრამ მისთვის სხვა თვალით არ შემიხედავს.
გულიანად მუშაობდნენ და მალევე მივიდნენ ბოლოსკენ. ერთ დღესაც, რომ მივედი ბინაში, ბიძა არ დამხვდა, მხოლოდ ძმისშვილი მუშაობდა. ვკითხე, სად არის-მეთქი და მითხრა: ბავშვი გაუხდა ცუდად, საავადმყოფოშია და მოგიბოდიშათ, რამდენიმე დღე ვერ მოვაო.
შევწუხდი, დავურეკე და მოვიკითხე. იმ დღეს ადრე გავუში ეს ბიჭი. მეორე დღეს, მისულს კართან ვარდები დამხვდა. რომ გავიოცე, ეს ვისია-მეთქი, მიპასუხა: იმდენად კარგად გვექცევით, ეს თქვენ მოგართვითო.
ერთი სიტყვით, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ჩვენს შორის სასიყვარულო ძაფები გაიბა. მიუხედავად იმისა, რომ ასაკით საკმაოდ პატარაა და ლამის შვილად შემეფერება, იმდენად შემაყვარა თავი, არ მინდა მის გარეშე ცხოვრება.
ეს ამბავი ბიძამისმა გაიგო და კამათი მოუვიდათ. ცალკე იქირავა ბინა და საქმეებზეც აღარ დადის მასთან ერთად – სხვა ხელოსანი ნახა.
ჩემმა ძმამ იმ ბინაში გადასვლა რომ შემომთავაზა, თავიდან უარი ვუთხარი, მერე რომ გარემონტდა და თან მივხვდი, ოჯახში ვერ ვიტყოდი ჩემს ამბავს, იქ გადასვლა ვარჩიე, რომ ჩემს საყვარელ ბიჭთან შეხვედრის საშუალება მქონოდა.
დაახლოებით ერთი თვე ვმალავდი ჩვენს ურთიერთობას და ბოლოს, როცა მითხრა: შენთან ერთად მინდა ვიცხოვრო, ჩემთვის წლები არაფერს ნიშნავს, მიყვარხარ და არასოდეს გატკენ გულს, არ მიგატოვებო, გადავწყვიტე, ეს ამბავი ჩემებისთვის მეთქვა.
ჩემს ძმას დავურეკე და ყველაფერი ავუხსენი. გადაირია: რამ აგაცუნდრუკა ამხელა ქალი, ვერ ხედავ ბავშვია, ბინის დათრევა უნდა, ირბენს ქალებში, შენ კი უნდა სდიო და იშალო ნერვებიო. საშინლად მეჩხუბა და ბოლოს მითხრა: ან ხვალვე მიატოვებ მაგ ბიჭს, ჩაალაგებ ბარგს და ისევ გადამოხვალ ჩვენთან საცხოვრებლად, ან საერთოდ დაგვივიწყეო.
რასაკვირვველია, არ მინდოდა ოჯახის დაკარვა და არც იმ ადამიანის, ვის გვერდითაც ნამდვილ ქალად ვიგრძენი თავი, მართლა შემიყვარდა. ბევრი ვიფიქრე და გადავწყვიტე, ის ამერჩია და ოჯახთან ურთიერთობა გამეწყვიტა.
ბოლოს და ბოლოს, მათი მონა ვიყავი წლების განმავლობაში, არაფერი დამიკლია და არც თავი დამიზოგავს და ხომ მაქვს უფლება, ვინც მიყვარს, მის გვერდით ვიყო. მეუბნებიან: ახალგაზრდაა, მიგატოვებს და უფრო მეტად გეტკინება გულიო.
ამაზეც ვიფიქრე და იმ დასკვნამდე მივედი, რომ იმ ასაკში ვარ, ბოლო შანსია, ვიყო ბედნიერი სიყვარულში და ამ შანსს ხელიდან არ გავუშვებ, თუნდაც ხვალ გული მეტკინოს.
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
სოფო, 45 წლის.; თბილისელები
