ამ წერილს ჩუმად გწერთ, ისე, რომ ჩემმა შვილებმა არ იციან. შეიძლება, რომ წაიკითხონ, მიხვდნენ, ვინც არის ავტორი და შავი დღეც მაყარონ, მაგრამ სახელებს შეგნებულად ვცვლი და, არც ის არის გამორიცხული, საკუთარი ისტორია თავისად ვერც კი აღიქვან.
უფრო მეტიც, შესაძლოა, იმ „ვიღაცეების“ საქციელი განსჯის საგნად აქციონ, გაამტყუნონ და დაგმონ კიდეც.
ქმარი ადრე გარდამეცვალა და ტყუპი ქალიშვილი მარტომ გავზარდე. მართალია, ცოტ-ცოტას დედაც მეხმარებოდა და დედამთილიც, მაგრამ ორივე რაიონში ცხოვრობდა (ერთი – რაჭაში, მეორე – სამეგრელოში), მაგრამ ფიზიკურად დამხმარე არავინ მყავდა.
თან, იმათი გამოგზავნილი ცოტაოდენი პროდუქტი ორ ბავშვს როგორ ეყოფოდა. გარდა ამისა, მარტო ჭამა ხომ არ არის საქმე, ბავშვებს რამდენი ხარჯი სჭირდებათ, თქვენც კარგად მოგეხსენებათ.
ამიტომ, სანამ გოგოები ბაღში დამყავდა, ორ ადგილას ვმუშაობდი, სკოლაში რომ წავიდნენ, ძალაუნებურად ერთ-ერთ სამსახურს თავი დავანებე, ბავშვები მარტო რომ არ ყოფილიყვნენ სახლში და ნამცხვრების ცხობა დავიწყე.
ერთი სიტყვით, არანაირ სამუშაოს არ ვარიდებდი თავს, რომ ჩემს შვილებს არაფერი მოჰკლებოდათ. გათხოვებაზე არც მიფიქრია. შეიძლება, არც დაიჯეროთ, მაგრამ მეგობარიც კი არ მყოლია – პირადი ცხოვრება მთლიანად უარვყავი და მხოლოდ ბავშვები იყვნენ ჩემი საზრუნავი.
შეძლებისდაგვარად არაფერი დამიკლია. ობლობა რომ არ ეგრძნოთ, ყველაფერში ვუგებდი, ყველაფერში ხელს ვუწყობდი. ოჯახის საქმეც ვისწავლე, კარგი განათლებაც მივეცი, ახლობლები თუ შორებლებიც შევაწუხე და კარგ სამსახურებშიც მოვაწყვე. რომ გათხოვდნენ, ორივე კარგად გავამზითვე.
ჩემმა ქმარმა დიდი ბინა დაგვიტოვა. მართალია, ქალაქის ცენტრში არ იყო, მაგრამ არც გადასაკარგავში ვცხოვრობდით. გოგოები რომ გათხოვდნენ, სანამ ფეხზე ვიდექი და საქმის გაკეთება შემეძლო, ხშირად მოდიოდნენ ჩემთან და რჩებოდნენ კიდეც.
მერე გადამეკიდნენ, ამხელა ბინაში მარტო რომ ხარ, ხომ ხედავ, წესიერად ვერც კი უვლი (არადა, გადასარევად ვუვლიდი), გაყიდე, ჩვენ-ჩვენი წილი მოგვეცი და შენთვის პატარა ბინას ვიყიდით. ერთ მოხუც ადამიანს ერთოთახიანზე მეტი რაში გჭირდებაო.
არ იყო გაყიდვის აუცილებლობა, არც ერთს არ უჭირდა ისე, რომ ბინა გამეყიდა, მაგრამ, ვიფიქრე, რამე რომ მომივიდეს, დებს შორის უსიამოვნება არ მოხდეს ბინის გაყოფის გამო-მეთქი და ამაზეც დავთანხმდი. ბინა გავყიდე, ერთოთახიანი ბინის ფული ჩემთვის გადავდე, დანარჩენი თანხა კი შუაზე გავუყავი.
ბინა მიყიდეს, მაგრამ იმას სორო უფრო ერქვა,ვიდრე ბინა, თუმცა, არც ამაზე ამომიღია ხმა. თან ისე შორს ვიყავი ტერიტორიულად ორივესგან, რომ თვეში ერთხელ ძლივს მოდიოდნენ, მაგრამ, რაღაცნაირად ვახერხებდი, რომ სხვისი ხელის შემყურე და მოსავლელი არ გავმხდარიყავი.
ამასობაში წლები გავიდა, მეც მოვხუცდი. ფიზიკურად არა მიშავდა რა, მაგრამ მხედველობა ისე დამიქვეითდა, პურზეც კი ვეღარ გავდიოდი მარტო. ძალიან რომ გამიჭირდა, ჩემს შვილებს დავურეკე და ვთხოვე, მომხედეთ-მეთქი.
დარეკვიდან ორი კვირის შემდეგ იკადრეს მოსვლა და ისეთი ამბავი ატეხეს, მეზობლების შემრცხვა. ერთმანეთს დაუწყეს ჩხუბი, შენზე უფრო მეტი აქვს დედას დახარჯული და შენ უნდა წაიყვანო შენთანო, – ყველა კაბის და ფეხსაცმლის ფული დაუთვალეს ერთმანეთს და ბოლოს ისე წავიდნენ, ჩემთვის არც ერთს არ უთქვამს, მე წაგიყვანო. ან ამის შემდეგ რომელთან უნდა ვიცხოვრო, ხომ ყოველ ლუკმას ყელში ამომადენენ!
არადა, ჩემი მარტო დატოვება აღარ შეიძლება. საკუთარი თავის დარდი აღარ მაქვს, რამე რომ დამემართოს უპატრონობით, ისევ მაგათ არ მოეჭრებათ თავი?! ბევრი ფიქრის შემდეგ გადავწყვიტე, მოხუცთა თავშესაფარში წავსულიყავი, მაგრამ თუ მთლად უპატრონო არ ხარ, თურმე, კარგა გვარიანი თანხა უნდა იხადოს პატრონმა.
ჩემი შვილები კი ფულის გადამხდელები არიან?! აღარ ვიცოდი, რა მექნა. ჩემი გასაჭირი ჩემს უახლოეს მეზობელს გავანდე. მან ორი გზა მასწავლა და მითხრა, თუ ჭკუაში დაგიჯდება, რომელიც გინდა ამოირჩიე და მე დაგეხმარებიო. ისე, ყველა კარგი ეშმაკია, ყველა გამორჩენაზეა, მაგრამ ეს ჩემი შვილები სხვა არჩევანს რომ არ მიტოვებენ?!
მოკლედ, ამ ჩემმა მეზობელმა მითხრა, თუ შენს ოთახს მე გადმომიფორმებ, სიკვდილამდე საკუთარი დედასავით მოგივლიო. რომ შემატყო, ეს აზრი დიდად არ მომეწონა, მეორე გზა მირჩია: შენი ოთახი მომყიდე და იმ თანხით კი მოხუცთა თავშესაფარში ოცი წელი შეინახავ თავსო. მოვიფიქრებ და რამდენიმე დღეში გეტყვი პასუხს-მეთქი.
ვფიქრობ და ვერ გადამიწყვეტია, როგორ მოვიქცე. შვილების ჩუმად ასეთი ნაბიჯის გადადგმა მაინც არ მინდა; რომ ვუთხრა, შეიძლება, ისეთი ამბავი ამიტეხონ, სიკვდილი მანატრებინონ, არადა, ჩემი მარტო ცხოვრებაც აღარ შეიძლება – მოხუცმა და დაბრმავებულმა ქალმა რა გავაკეთო? ეს სიკვდილიც რომ აღარ მოდის?
ღამეებს თეთრად ვათენებ ფიქრში: რა შემეშალა შვილების აღზრდაში, სად დავუშვი შეცდომა, რატომ გამოვიდნენ ასეთი გულცივები და ანგარიშიანები?
რა ვიცი, ძალიან ხშირად გამიგია, როცა ადამიანი იგებს, რომ აყვანილი შვილია, ყველა ღონეს ხმარობს, რომ თავისი ბიოლოგიური დედა იპოვოს და, უკანასკნელი ლოთი ან ქუჩის ქალიც რომ აღმოჩნდეს, მაინც უვლის და პატრონობს.
ამ ჩემს შვილებს რა დაემართათ, რა ყინულის ლოდი უდევთ გულში, რომ მოხუც დედასთან სანახავად მისვლაც არ უნდათ?! ღმერთო, შეუნდე ორივეს!
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
ნათელა, 84 წლის.
