ჩემმა საკუთარმა დედამ ბავშვობაში თავისუფლების სიყვარული ჩამინერგა. ამის დაჯერება ძნელია, მაგრამ დედაჩემის წყალობით გადავწყვიტე არასდროს მყოლოდა შვილი. დღეს მე 54 წლის ვარ. დაოჯახებული ვარ.
მე და ჩემი მეუღლე ერთად ვცხოვრობთ და ყოველდღე ვტკბებით ცხოვრებით. ყოველთვის გვაქვს დრო საკუთარი თავისთვის და არასდროს ვნანობთ, რომ ავირჩიეთ ეს გზა, უშვილო გზა.
12 წლის ვიყავი, როცა დედაჩემმა სკოლიდან გამომიყვანა და პარკში გავისეირნეთ. მახსოვს, დედამ მაშინ მითხრა: ”ეს დღე ორივესთვის განსაკუთრებული იქნება. დღეს ჩვენ ერთად ვართ, მხოლოდ მე და შენ ”. დედაჩემის ნათქვამი სულ მახსოვდა.
რაღაც გასაოცარ და ზღაპრულ მოლოდინში ვიყავი. თუმცა, მალე გაირკვა, რომ ამ დღეს დედაჩემს არ სურდა რაიმე სიურპრიზის ან საჩუქრის გაკეთება. მან უბრალოდ გადაწყვიტა, რომ დროა ჩემთვის თვალები გაეხილა და სხვა თვალით შემეხედა სამყაროსთვის.
პარკში ნაყინი ვჭამეთ, გასეირნებით. დედამ ხელი მომკიდა და სამსართულიანი კორპუსისკენ წამიყვანა. ზედა სართულზე ავედით და კაბინეტში შევედით. კარზე ეწერა ნიშანი, მაგრამ მისი წაკითხვის დრო არ მქონდა. პირდაპირ შევედით.
გაიცანი შვილო, ეს ქალბატონი ჩემი მეგობარია, ჩემი მრჩეველი და ჩემი დასაყრდენი, ფსიქოთერაპევტია და მას ყოველ კვირას ვსტუმრობ, რომ განვიხილო ჩემი გრძნობები და შიში.
- შემდეგ დედაჩემმა თავისი ცხოვრების ამბის მოყოლა დაიწყო:
ვიცი, შვილო, რომ ბებია ძალიან გიყვარდა. მაგრამ მინდა იცოდეთ, რომ ის არასდროს ყოფილა ისე, როგორც თქვენ გახსოვთ. ჩემთვის ის ძალიან ცივი და ეგოისტი იყო. ის არასდროს ყოფილა კარგი და მოსიყვარულე დედა.
ყურადღებით ვუსმენდი დედაჩემს, მაგრამ ის, რასაც მეუბნებოდა, თავში არ ჯდებოდა. ბებიაჩემი ყოველთვის ისეთი ლამაზი და მოსიყვარულე იყო ჩემთვის. მე ხშირად ვიყავი ხოლმე ბებიასთან და ძალიან მომწონდა.
როდესაც 25 წლის ვიყავი, ჩემთვის დედის გაგება კიდევ უფრო მარტივი იყო. იგი გათხოვდა სკოლის დასრულებისთანავე და დაიწყო ცხოვრება არა საკუთარი, არამედ მამისთვის. რამდენიმე წლის შემდეგ ჩემი უფროსი და გამოჩნდა მათ ცხოვრებაში და დედაჩემი მთლიანად ჩაეფლო მის აღზრდაში.
ორი წლის შემდეგ ჩემი ჯერი იყო. შედეგად, აღმოჩნდა, რომ დედა არასდროს უთმობდა დროს საკუთარ თავს. ის ყოველთვის ცხოვრობდა ვინმესთვის და ძალიან დაიღალა ამით.
როდესაც დედაჩემმა დაასრულა თავისი ამბავი, მან თავის მეგობარს მიმართა: ახლა შენი ჯერია, შენ დაელაპარაკე, მე გავა. არ ვიცოდი რაზე უნდა მელაპარაკა ამ დეიდასთან. მეშინოდა, რომ ჩემს სიტყვებს დედაჩემი როგორმე შეურაცხყოფდა, ამიტომ ჩუმად ვიყავი.
დედაჩემის დაქალის გაცნობის შემდეგ 45 წელზე მეტი გავიდა. ამ თერაპევტთან ვიზიტმა ჩემში უფრო მეტი კითხვა გააჩინა, ვიდრე პასუხები. თუმცა მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ მე ჯერ კიდევ ბავშვი ვიყავი, ვატარებდი აზრს, რომ შვილი არ უნდა მყოლოდა.
დღეს მე 54 წლის ვარ და მე და ჩემი მეუღლე მარტო ვცხოვრობთ. ჩემი გულის ორი ნახევრის ბრძოლა კვლავ გრძელდება ჩემში.
ერთი მეუბნება, რომ ყველაფერი სწორად გავაკეთე. მეორე კი გამუდმებით იმეორებს, რომ მე ეგოისტი ვარ და შეუძლებელია ისე ვიცხოვრო, როგორც მე და ჩემი მეუღლე ვცხოვრობთ.
არ ვიცი, შევძლებ თუ არა ოდესმე სიმშვიდისა და ჰარმონიის შეგრძნებას. თუმცა, ახლაც ვიცი, რომ ბედნიერი ვარ. ბედნიერი ვარ, რომ ერთხელ ასეთი გადაწყვეტილება მივიღე. და, რა თქმა უნდა, მადლობა მინდა გადავუხადო დედაჩემს, რომ ჩემი აზრით სწორ გზაზე დამაყენა.
თქვენ რას ფიქრობთ? გთხოვთ გამიზიარეთ თქვენი აზრი..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
