20 წლის ვიყავი, სახლიდან რომ წამოვედი და ბინა ცალკე ვიქირავე. ოჯახს ეს ამბავი დიდად არ გაუპროტესტებია, რადგან სამი ძმა მყავს და ოროთახიან “ხრუშოვკაში” ძილი ამდენ ადამიანს ისედაც მობეზრებული გვქონდა.
სწავლის პარალელურად, ვმუშაობდი, დედაც მეხმარებოდა. მალე საკმაოდ მაღალანაზღაურებადი სამსახური ვიშოვე და ერთ წელიწადში ბინის დაგირავებაც შევძელი.
ერთ საღამოს ცუდად გავხდი, მაგრამ ოჯახის აფორიაქებას ისევ სასწრაფოში დარეკვა ვარჩიე. რამდენიმე საათში მწვავე აპენდიციტის დიაგნოზით საოპერაციო მაგიდაზე აღმოვჩნდი.
ოჯახის წევრებს მეორე დღეს გავაგებინე. პალატაში რამდენიმე დღე გავატარე და ამ პერიოდის განმავლობაში ახალგაზრდა ექიმი გელა არ მომშორებია. ხშირად შემოდიოდა და ჭრილობის შემოწმებას მთხოვდა.
თავიდან მერიდებოდა, მაგრამ იმდენად მივეჩვიე, რომ როგორც კი შემოვიდოდა, მაშინვე პერანგს ვიწევდი.
გამოწერის დილას ჩვეულებრივად შემომიარა და მკითხა, ვინ მომაკითხავდა. ვუთხარი, რომ ტაქსის გამოძახებას ვაპირებდი, თან უკვე ვეპრანჭებოდი ყურადღებიან ექიმს.
შემომთავაზა, სასწრაფოს მანქანით წაგიყვან, ასე უფრო უსაფრთხოდ იქნებიო.
მეც მეტი რა მინდოდა, ბედნიერი დავწექი საკაცეზე, გვერდით გელა მომიჯდა და მძღოლს ჩემი მისამართი შევახსენე. მოკლედ, იმ დღეს გელამ მომიტაცა.
დღემდე არ ვიცი, თბილისის რომელ უბანში ვცხოვრობდი ერთი კვირა, სანამ ცოლობაზე არ დამითანხმა. მართალია, მომწონდა, მაგრამ ასეთ გასულელებას ვერ ვპატიობდი.
რაც მთავარია, ჩემი ჭრილობის მოვლა არ ავიწყდებოდა. დღეს ცოლ-ქმარი ვართ, მაგრამ ჩხუბში ყოველთვის ვეუბნები, რომ მომიტაცა და როგორიც ვარ, ამიტანოს.
მე კი კარგად ვგრძნობ თავს, რადგან წყენა მალე მავიწყდება, მაგრამ მგონი, ხანდახან გელა სერიოზულად ფიქრობს, ღირდა კი ასეთი ჭირვეული პაციენტის მოტაცება.
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
ჟურნალი “რეიტინგი”
