ჩემს პირად ცხოვრებაში არავის ჩავრევ ცოლად ის გოგო მოვიყვანე, ვინც მართლა ძალიან შემიყვარდა, მაგრამ დედაჩემს არ მოსწონდა თავისი გარკვეული თუ გაურკვეველი ამბიციების გამო:
მანანას არც ოჯახი მოსწონდა, არც წრე და არც გარეგნობა, აღარაფერს ვამბობ მატერიალურ მხარეზე. თუმცა, მინდა გითხრათ, რომ გარდა ფინანსური მდგომარეობისა, ჩემი სიდედრ-სიმამრი არაფრით იყო ჩვენზე ნაკლები.
რაც შეეხება ჩემი ცოლის გარეგნობას, ბრიჯიტ ბარდო ნამდვილად არ არის, მაგრამ ძალიან სიმპათიური თანამედროვე გოგოა. დედის გულს რა ვუთხარი, თორემ, არც მე ვარ ალენ დელონი და გრეგორი პეკი.
ვიცოდი, რომ დედას მანანა რძლად არ უნდოდა, მაგრამ, ვიფიქრე, ახლოს რომ გაიცნობს, კიდეც მოეწონება და კიდეც შეუყვარდება. თანაც, დედისერთა ვარ და ერთადერთ შვილს ხომ არ მომიძულებს-მეთქი, მაგრამ მწარედ შევცდი.
მართალია, წივილ-კივილი და რძლის ლანძღვა-გინება არ დაუწყია, მაგრამ გაცილებით უარესს შვრებოდა: საკმარისი იყო, ჩვენთან ვინმე ახლობელი მოსულიყო, რომ მანანას თანდასწრებით, მის გასაგონად, თითქმის ერთი და იგივე ტექსტი ჰქონდა მზად:
მის საწყალ შვილს (ანუ – მე) არც ბედი ჰქონია და არც იღბალი, ისეთი ოჯახიშვილები ეძლეოდნენ, ისეთი „კრასავიცები“ ეკიდებოდნენ კისერზე, ეეჰ!..
– და მრავალმნიშვნელოვნად გახედავდა ხოლმე მანანას, რომელიც სტუმრებს უმასპინძლდებოდა ყავითა და ნამცხვრებით და უხმოდ ყლაპავდა დედამთილის დაუმსახურებელ „კბენას“.
მაგრამ ეს ყველაფერი ჟურნალი იყო იმასთან შედარებით, რისი გაკეთებაც დედაჩემმა მოგვიანებით დაიწყო: დღე არ გავიდოდა, რომ ვიღაც უცნობი ახალგაზრდა გოგოს სურათი არ მოეტანა სახლში და ხმამაღლა არ გამოეცხადებინა: ნახე, რა გოგოა, გასათხოვარია, ექიმი, პატიოსანი, ლამაზი…
ხომ არ გაიცნობდი, დედიკო? – და ამდაგვარ ქმედებებს დასასრული აღარ უჩანდა. ერთ დღესაც ისე ყელში ამომიყვანა, რომ მოვკიდე ჩემს ცოლს ხელი, ჩავალაგეთ ჩვენი ბარგი და ქირით გადავედით.
ერთი თვის განმავლობაში ტელეფონითაც არ დამირეკავს, მხოლოდ ფული გავუგზავნე ჩემი ძმაკაცის ხელით, მოკითხვაც კი არ შემითვლია. ეგონა, გამივლიდა წყენა და დავბრუნდებოდი, მაგრამ არ გამიარა. მერე დაიწყო შუამავლების გამოგზავნა და ხვეწნა, დაბრუნდით სახლში, თქვენ მეტი ვინ მყავსო, მაგრამ არ ვბრუნდები.
ვიცი, დედაა, ვუყვარვარ, მეც ძალიან მიყვარს, მაგრამ მე ჩემი პირადი ცხოვრება მაქვს, რომელშიც ვერავის ჩავრევ, არავინ არ მინდა, ჩემს ცოლთან ერთად მარტო ცხოვრება მინდა მხოლოდ და ყველამ თავი დამანებოს.
დავეხმარები, მივხედავ, მომვლელსაც დავუქირავებ, ყოველდღე მივალ და მოვინახულებ, მაგრამ მასთან ერთად აღარ ვიცხოვრებ, ჩემს ოჯახს ვერ დავანგრევინებ, თუნდაც დედა იყოს, ვინც გინდა, გამამტყუნოს.
გთხოვთ მოიწონეთ და გააზიარეთ სტატია.. ასევე გაგვიზიარეთ თქვენი აზრი კომენტარებში..
ყურადღება: ფოტო პირობითია
ვიკა, 30 წლის.
