„უფლის მჯერა, მაგრამ მორწმუნე არ ვარ, მაგრამ ვცდილობ, ისე ვიცხოვრო, როგორც უფლისთვისაა მისაღები. ზოგადად ჩემი ცხოვრება შეიძლება სამ ეტაპად დავყო. 13 წლამდე ბავშვური ცხოვრება მქონდა. 13 წლისა გავთხოვდი.
14 წლისას უკვე შვილი მყავდა. ბედნიერი ქალი ვიყავი. 40 წლისას კი აღარც ქმარი მყავდა, აღარც – შვილი და აღარც – დედა. ყველაზე ახლობელი ადამიანები გვერდით აღარ მყავდნენ.
სრულიად მარტო დავრჩი. დავკარგე აბსოლუტურად ყველა და ყველაფერი, უმდიდრესი ქალი ბომჟად ვიქეცი…უბედურება ერთბაშად დამატყდა თავს. ხუთ წელიწადში ყველა ერთად დავკარგე. ზურა თავის დაბადების დღეზე მოულოდნელად თრომბით გარდაიცვალა. სახლში დიდი ტაშ-ფანდური გვქონდა. ზურა იჯდა და… იქვე გარდაიცვალა. რამდენიმე თვეში კი გოგა დაიკარგა. კაციშვილმა არ იცის, ჩემი შვილი ცოცხალია თუ მკვდარი. ამდენი წელი მის ძებნას შევალიე.
ზურას მოსკოვში დიდი ქარხანა ჰქონდა. გოგა გენერალური დირექტორი იყო. ამ ქარხანას შეეწირა კიდეც, ბიზნესინტერესების მსხვერპლი გახდა.
გოგას დიდი ძალა მოაკლდა. ზურა რომ ჰყოლოდა, მას ვერავინ მოერეოდა. მარტო დარჩა და ადვილად მოერივნენ. ამ ცოდვის ზიდვა მათ შვილებსა და შვილიშვილებს აუცილებლად მოუწევთ.
მიჭირს თუ მილხინს, ჩემს ტკივილს და სატარებელ ჯვარს არავის ავკიდებ. 11 წელი სახლიდან გარეთ არ გამოვსულვარ. გადავიტანე ინფარქტი, თავში ანევრიზმა გამისკდა. 11 წლის შემდეგ თითქოს თვალი გავახილე, ხალხში გამოვედი”.
- მსახიობის პირადი ტრაგედიები
პირველი დიდი ტკივილი 14 წლის ასაკში გადაიტანა. ბიჭის დედა გახდა, მაგრამ თვეების შვილი გარდაეცვალა. ეტყობა, შვილი საერთოდ არ უნდა გამეჩინაო, ამბობს მსახიობი.
მსახიობი იხსენებს: სანამ ჩემს ცხოვრებაში ტრაგედიები დატრიალდებოდა, თეატრიდან თავად წამოვედი. არ ვიცი, ასეთი გადაწყვეტილება რატომ მივიღე. სულ სახლში, ჩემი ქმარ-შვილის გვერდით მინდოდა ყოფნა. როგორც ჩანს, წინათგრძნობა არსებობს. ალბათ გული მეუბნებოდა, რომ მათი ყურების, მოფერების საშუალება დიდხანს აღარ მექნებოდა.
ახლა რომ ვფიქრობ, ზურასაც ალბათ ასეთივე შეგრძნება ჰქონდა. მეუბნებოდა, კენგურუ ბედნიერი ცხოველია, ჩანთა რომ აქვს, რომ შეიძლებოდეს შენი ტარება, ყველგან თან გატარებდიო. ერთმანეთთან 29 წლიანი დიდი სიყვარული გვაკავშირებდა.
ტრაგედიები ერთმანეთს გადაება. მეუღლე მოულოდნელად გარდაეცვალა. ერთადერთი შვილი, 20 წლის გოგა, 1995 წელს დაიკარგა. მის გზა-კვალს ვერ მიაგნეს. თავის დროზე მის გაუჩინარებაზე სხვადასხვა ვერსია ვრცელდებოდა.
ათას მითქმა-მოთქმას წერტილი ისევ დედამ დაუსვა. ყველას ხმამაღლა გამოუცხადა, რომ მისი შვილი ცოცხალი აღარ იყო და ის ბიზნესინტერესებს შეეწირა.
– უბედურება ერთბაშად დამატყდა თავს. ხუთ წელიწადში ყველა ერთად დავკარგე. ზურა თავის დაბადების დღეზე მოულოდნელად თრომბით გარდაიცვალა. სახლში დიდი ტაშ-ფანდური გვქონდა.
ზურა იჯდა და… იქვე გარდაიცვალა. რამდენიმე თვეში კი გოგა დაიკარგა. კაციშვილმა არ იცის, ჩემი შვილი ცოცხალია თუ მკვდარი. ამდენი წელი მის ძებნას შევალიე. მისი ასავალ-დასავალი არავინ იცის. მოსკოვში სწავლობდა და მუშაობდა.
ჩემი ტრაგედიის შესახებ კულუარებში გამუდმებით ლაპარაკობდნენ, ყველა თავის ვერსიას ამბობდა, ჩემთან ლაპარაკს კი ვერავინ ბედავდა. ამისგან დავიღალე. საქართველოში ხომ ყველას ყველაფერი აინტერესებს.
ჩემზე მეტად ამაზე ლაპარაკი არავის უჭირდა, მაგრამ მე მაინც დავუძახე პრესას, ტელევიზიას და გამოვაცხადე, ჩემი შვილი მკვდარია-მეთქი. ჩუმად უაზრო ლაპარაკს ამით მოვუღე ბოლო, რადგან ყელში ამომივიდა!
შვილის სხეულიც ვერ ვნახე, რომ ადამიანურად დავასაფლავო… იმედის მემილიონედი პროცენტი, რომ ჩემი შვილი ცოცხალია, მაინც მქონდა და მაქვს. თორემ ყველანაირად დადგენილია, რომ გოგა აღარ არის…
